Aangename lectuur, literaire teleurstelling

Mijn verwachting van het boek was veelbelovend. Het begin las bijzonder vlot: het boek was aanstekelijk en ik had die voortdurende drang om alsmaar verder te lezen. Maar gaandeweg vond ik het middenstuk toch te lang aanslepen. De vertelling van de tijdsperspectieven had zoveel korter gekund om de essentie van dit verhaal te brengen. Het middenstuk deed me verdwalen en telkens naar adem happen. Hoe meer ik begon door te lezen, hoe meer ik merkte dat ik nog een heel eind van het einde en dus de ontknoping verwijderd was dus begon ik maar diagonaal te lezen omdat ik maar weinig meerwaarde ervoer op den duur. Situaties die zich voordeden, waren veelal herhalingen. En naarmate ik op het einde kwam, had ik het gevoel te veel informatie in één keer te moeten verwerken. Opeens kwam het verhaal en het einde in een stroomversnelling, zo snel zelfs dat ik sommige stukken nog eens opnieuw diende te herlezen.

Hoewel het boek en het verhaal te lang is, vond ik de verhaallijnen wel sterk. Ook de mengeling van het literaire en filosofische vond ik veelbelovend in het begin. Voor mij mocht dit nog wat verder aangehouden hebben. Hoewel het verhaal perfect op zich stond, voegde dit nog een extra laag toe hetgeen wel degelijk een pluspunt vormde.

Of ik het boek zou aanprijzen? In het begin wel: ik was echt laaiend enthousiast maar aan het einde vind ik het tegenvallen. Ik weet nog toen ik het boek sloot en de teleurstelling voelde opborrelen. Ik ben blij dat ik het boek heb gelezen: het was aangename lectuur maar enige literaire impact ontbreekt.