Leuke thriller

De thriller Schaduwman gaat over een vrouw genaamd Sadie. Zij heeft in haar tienerjaren met een groep vriendinnen de schaduwman, die in het boek de lange man wordt genoemd, vereerd en opgezocht. Door dit te doen heeft ze een vloek uitgeroepen over zichzelf, een vloek die ze later ook zal doorgeven aan haar dochter.
Ze zal er dan ook alles aan doen om haar dochter te beschermen tegen wat het ook is dat altijd in de schaduwen zit, want “De lange man neemt dochters mee”. Deze zin kom je vaak tegen in het boek, ze dwarrelt heel te tijd rond in het hoofd van Sadie. Het is een erg mysterieus boek en vergt zeker de volle aandacht van de lezer. Schaduwman was de debuutthriller van de Britse Phoebe Locke, dat is het pseudoniem voor de auteur Nicci Cloke. Na Schaduwman heeft ze onder dit pseudoniem nog één ander boek uitgebracht, namelijk The July girls, ook een thriller. Voor een boek dat ze uitbracht onder haar echte naam, Follow me back won ze de Carnegie Medal. Onder haar echte naam heeft ze nog 5 andere boeken uitgebracht, eerder romantische boeken voor jongvolwassenen.
Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven. Dit komt omdat het verhaal opgedeeld is in drie verschillende tijden. Zo wordt een deel verteld in de jaren 90, een deel in 2016 en dan nog eentje in 2018. De eerste twee volgen vooral het perspectief van Sadie, maar het wisselt ook soms naar andere personages. Het deel dat zich afspeelt in 2018 wordt verteld vanuit het perspectief van een journaliste die Amber, de dochter van Sadie, volgt. Doordat het verhaal vaak plotseling verandert van de tijd waarin het zich afspeelt en van vertelperspectief, kan het in het begin moeilijk zijn om het verhaal te volgen. Ik vond het na een tijdje wel duidelijk worden, en het helpt ook om je aan de personages te hechten omdat je leest hoe ze geëvolueerd zijn doorheen de tijd. Ook de spanning wordt goed opgebouwd door hoe het boek geschreven is. Juist omdat het verhaal heen en weer springt tussen verschillende tijden, weet je al bepaalde informatie die ervoor zorgt dat je blijft verder lezen. Zo kom je in het begin van het boek te weten dat Amber in 2018 verdacht wordt van moord, je moet door verder te lezen enkel nog te weten komen waarom. Informatie over wat er al die jaren terug gebeurde waardoor Sadie nu een vloek over zich heeft wordt beetje bij beetje vrijgegeven in flashbacks die willekeurig doorheen het boek geschreven staan tussen hoofdstukken in. Ook dit zorgt voor extra spanningsopbouw. Wat ik nog positief vond aan het boek was de schrijfstijl van de auteur. Ze gebruikt toffe metaforen en vergelijkingen, zoals bijvoorbeeld; “De vraag voelde scherp en indringend, als een amandelvormige, transparant gelakte nagel onder haar huid”. (Locke, P., 2019, Schaduwman, p. 109) Ze gebruikt geen al te moeilijke woordenschat dus het boek leest ook erg vlot.
Ik denk dat ze met dit boek ook een doel had dat verder ging dan gewoonweg een goede thriller schrijven. Misschien probeert ze mensen te waarschuwen voor de gevaren van te hard op te gaan in sages en verhaaltjes door ze angst aan te jagen met dit boek. Aangezien alle problemen voor Sadie begonnen toen ze met haar vriendinnen bewust opzoek gingen naar ‘de lange man’ uit een oud lokaal verhaaltje.
Om even mijn mening over het boek samen te vatten: ik vond het een goed boek. Zoals ik eerder in de recensie al zei; het is spannend van het begin tot het einde. De spanning wordt goed opgebouwd en je blijft geïnteresseerd in hoe het verhaal zal aflopen. De schrijfstijl is aangenaam en niet moeilijk te begrijpen. Doordat je vaak in de gedachten van verschillende personages kruipt is het soms moeilijk te volgen maar is het ook gemakkelijker om aan meerdere personages gehecht te geraken, wat dus ook helpt met de spanning op te bouwen. Het boek voelt helemaal niet aan alsof het 318 bladzijden telt, eens je er echt geconcentreerd aan begint te lezen, kan je jezelf er helemaal in verliezen.