Dubbele gevoelens

Zelden zulke dubbele gevoelens over een boek als bij deze. Vooral bij het einde liepen me de tranen over de wangen (zo'n goede schrijfster is Hannah wel), maar ook echt wel heel wat bedenkingen. De twee zussen zijn haast al karikaturen neergezet, zo cliché. De ontwikkeling die ze doormaken vind ik ook cliché. Bepaalde conflicten werden me wat te netjes afgehecht (iemand kan z'n hele leven niet over zijn gevoelens praten en doet dat vlak voor hij sterft toch ineens) en veel drama leek geschreven voor het drama.
Echt geen flop, maar zeker geen top. Er zijn veel betere boeken over WOII geschreven (door Irma Joubert bijvoorbeeld).