Zo lief, en nog veel meer

‘Katje zo lief’, het twaalfde boek van Veronique Puts, geef ik graag een ereplekje in mijn boekenkast. Met veel bewondering, want waar vind je nog iemand met drie talenten op niveau: schrijven én tekenen én fotograferen?
Als Veronique schrijft, dan brengt ze haar katjes zo dichtbij dat ze een stukje van je eigen leven worden. Je leert ze kennen als ‘persoontjes’, elk met hun eigen karakter en charmes. Grappig, lief, vertederend en soms zorgend voor een frons op je voorhoofd.
‘Katje zo lief’ laat je kijken naar de mozaïek van gevoelens die poezen oproepen als ze een plekje hebben in je hart. Je leest het met een glimlach én een snik van heel diep. Want het gaat ook over loslaten wat je het dierbaarste is, hoe dat snijdt, en hoe je toch weer je hart opent…
Veronique beschrijft het warm en herkenbaar. En wat niet in woorden te vatten is, dat drukt ze uit in haar tekeningen en foto’s. Ik blijf ernaar kijken. Pernod, met ogen als meertjes, een snoetje met iets weemoedigs en wijs, alsof hij álles begrijpt. Cootje, met die intense blik en die duidelijke lichaamstaal.
De tekeningen van de poezen met hun koffertje vind ik het mooist en het meest sprekend. Goed dat ze alle ruimte krijgen. Pernod, verbaasd en kwetsbaar, een kleine jongen die zit te wachten tot iemand hem komt halen voor de grote reis naar de poezenhemel. Met Cootje als mascotte en het adres op zijn koffertje. Beer, stoer en flink, maar toch een tikkeltje onzeker rondkijkend. Mooi uitgedost voor zijn intrede in zijn nieuwe thuis…
De boeken van Veronique zijn me al jaren vertrouwd en toch telkens weer verrassend nieuw. Met heel veel liefde en zorg samengesteld. Ik zou er geen van willen missen.
Ze maken de wereld liever!