Hoe kwetsbaren niet beschermd worden...

"De Erfschat" is in meerdere opzichten een indrukwekkend verhaal. Hoe de gebeurtenissen in wat ze destijds Indië noemden jonge mannen voor het leven tekenden: ik vond het overtuigend hoe Marlene van Steensel dit beschrijft, ook hoe zij hun trauma’s overdroegen op hun gezin. Dat de jeugdzorg (daar in De Glind, maar ik ben bang ook in andere instellingen, toen en nu nog) faalde, juist de zwaksten niet beschermde, het is werkelijk te gek voor woorden. Je wordt gewoon boos als je het allemaal leest. En hoe macht en afhankelijkheidsrelaties leidden tot corruptie, zowel persoonlijk als institutioneel, je wordt er niet vrolijk van. Het verdriet over het overlijden van een ouder, lijkt bij dit alles haast een beetje naar de achtergrond de verdwijnen, of wordt in het boek door de volwassenen (ik denk aan meneer Van Veen) genegeerd of niet op waarde geschat.
Wat me opviel was dat de kinderen in het boek zo volwassen praten. Als Lotte in het jeugddorp komt is ze twaalf of dertien, als het goed heb. Maar ze praat in sommige passages dan al als een volwassene, vaak in mooie volzinnen en op een toon die je niet gauw verwacht van een kind. Na enig nadenken begreep ik ik dat de kinderen die aan het woord zijn door de omstandigheden vroegwijs zijn. Het doet dus uiteindelijk niets af aan de kracht van het verhaal, draagt er eerder aan bij.