Je ziet het niet aan komen

Wat een verhaal en wat een wendingen. Niet te doen om deze roman samen te vatten. Ik moet meteen zeggen, ik ben echt een fan van deze schrijfster, haar debuut De luchtvegers vond ik geweldig, Ola en de dingen ook, dat was wel heel anders en greep me ietsjes minder. Maar Het gezoem van bijna alles is zoals haar eerste boek, zo rijk aan stijl, aan fantasierijke gebeurtenissen met personen die je zo voor je ziet, je wil gewoon bij ze op bezoek, zo lijken ze daar hun leven te leiden op dat eiland (een onbestaand eiland denk ik, ik heb plaatsnamen opgezocht, bestaan niet) En net als je heerlijk zit weg te lezen gebeurt er iets (waardoor ik ook weer ging teruglezen, hoe had ik niet aan kunnen zien komen!?) een klap, die je diep raakt. (huilen!) Ik vind de literaire stijl echt heel mooi, anders dan Anjet Daanje dat ik ook net heb gelezen maar met zinnen om in te lijsten. Heel soepel en beeldend taalgebruik. En ook gaat het, terloops, over wie we zijn, en waarom we doen wat we doen. Er wordt ook een brief in verstuurd en ik wilde zo graag weten wat daar in stond… Geen spoilers, lees het! Ik lees tegelijkertijd Murakami, ook een favoriete schrijver van mij maar die heb ik dus even weggelegd om dit boek uit te lezen. Prachtig was het.