Suddert door na de laatste bladzijde

Vorig jaar las ik Schuilhuisje met veel genoegen. Net zoals de meeste recensenten hier vind ik het boeiend en vlot geschreven. Soms bewust traag, her en der een vleugje humor en enigszins confronterend of schokkend (Cavia’s). Nergens las ik in de recensies terug dat het boek een diepere laag heeft. De bijzondere verstandhouding en het (bizarre) patroongedrag in de relatie waarover we lezen in het boek van Lena Kurzen heeft mijn brein nog dagen geprikkeld. Knap geschreven!