Wie zijn adem beheerst, beheerst zijn denken

Adem gaat mijn inziens over ruimte. Ruimte innemen, ruimte aan gevoelens (durven) geven, ruimte geven aan anderen, ruimte voor jezelf vinden. Een zoektocht naar liefde en geborgenheid in verleden en heden spelen hierbij een grote rol. Het boek vind ik een psychologische roman. Geen thriller. Het eindigt met een boodschap en doet je de eerste paar bladzijden opnieuw willen lezen. Levendig en beeldend beschreven. Het woord kut vond ik niet echt bij de zachte setting passen. Af en toe vroeg ik me nieuwsgierig af of er ook autobiografische stukken in verwerkt zijn?