Een boek dat doet nadenken hoe wreed mensen voor elkaar kunnen zijn en hoe sterk de liefde wel is.

Het schrijversduo vader en zoon Bogaerts heeft ongetwijfeld met meer dan 15 boeken als ik goed geteld heb, waarvan verschillende bestsellers werden, zijn plekje verworven bij ons. Hun vakmanschap staat buiten kijf. Dat vonden trouwens ook de recensenten van de Thrillergids van Vrij Nederland van hun vorige boek ‘Sugar daddy’. Een compliment dat kan tellen. Daarmee dat ik het ben beginnen lezen.

Met ‘Meisje nummer 8’, hun pas verschenen jubileumboek ter gelegenheid van twintig jaar schrijverschap is dat niet anders. Een verhaal over drie sterke vrouwen, ieder op haar eigen manier, en dat geschreven door twee mannen. Ik was benieuwd.

Originele en intrigerende cover, een goed verhaal dat in een meeslepende stijl die zonder te verzwakken je verbeelding prikkelt wordt verteld, geen overbodige franjes, een verzorgde taal en een mooie druk. Maar vooral die warmte die over je heen vloeit wanneer je het boek gelezen hebt. Wat wil een lezer nog meer..?

‘Meisje nummer 8’ is in vele opzichten dan ook een wonderlijk boek. De enkele nochtans zeer expliciete seksscènes zitten zo haarfijn op hun plaats dat ze absoluut niet choqueren maar integendeel het verhaal scherper stellen en het boek naar een nog hoger niveau tillen. Het hoort gewoon in de evolutie die het hoofdpersonage doormaakt. Andere passages daarentegen lezen dan weer als poëzie. Geen bordkartonnen personages maar mensen van vlees en bloed. Emoties, daar draait het in de literatuur toch om?
Een boek dat je na het lezen doet nadenken over hoe wreed mensen voor elkaar kunnen zijn en hoe sterk uiteindelijk de kracht van de liefde wel is. Door het hoopvolle einde heb ik het boek weggelegd voor een tweede lectuur waarin ik vast nog dingen zal ontdekken. Ik heb ook verschillende zinnen in de marge met potlood aangekruist omdat ze zo mooi verwoord werden.

Als ik dan toch een puntje van kritiek mag geven: ‘Meisje nummer 8’ valt niet echt in één vakje onder te brengen. Een roman, een thriller, een familiekroniek, een misdaadroman? Alle elementen zitten erin zonder dat het storend is of het een allegaartje wordt. Maar is dat per slot wel kritiek, want een breed publiek kunnen boeien, dat is toch de ware kracht van een goed boek?