Wreed. Hard en allesbehalve doorsnee.

Lize kan verhalen vertellen. Dat staat als een paal boven water. Het boek had hele mooie neergepende observaties en prachtige zinnen die ik onderstreept heb, en spitsvondig gevonden woordgrapjes zoals "Zij zijn fijn geslepen. Ik niet, ik heb een botte punt". Zelf had ik het boek origineel niet op m'n lijstje staan, maar op aanraden van een vriendin er toch in begonnen.

Je krijgt in het boek herkenbare zomervakantiegevoelens, van zomers die heet zijn en te lang duren. Ik kreeg flashbacks naar zomervakanties van weleer. Hier echter is er een donker kantje aan. Wat doet dat met een kind om op te groeien in een gezin dat alles behalve doorsnee is. Met een moeder die drinkt, een zus die psychisch niet in orde is, een vader die zijn elfjarige dochter een klaar hangende strop toont ? Je merkt dat de strop meer dan een element in het verhaal is, maar ook een metafoor voor heel wat Spit wenst aan te brengen.

Dit is zo een boek wat je eigenlijk niet wil lezen, maar dat je toch blijft verderlezen, ook al maakt je gezicht grimassen tijdens heel wat expliciete scènes. Er zit heel wat achter, met hier en daar wat te trage pacing, en dan weer te snel. Soms raakt het erge je niet meer, je kweekt een soort van gewenning.

Sommigen zeggen een "overroepen boek", maar echt eentje waard om je eigen mening over te vormen.