Verdraaide waarheid

Met Verdraaide Waarheid levert Angela Marsons opnieuw een razend spannende thriller af die precies doet wat je van de Kim Stone-serie verwacht: een moordzaak die je vanaf de eerste pagina vastgrijpt, complexe personages, scherpe dialogen en een tempo dat nergens inzakt. Toch voelt dit veertiende deel verrassend fris—alsof Marsons na dertien boeken nog steeds nieuwe lagen weet te vinden in haar personages én in haar al zo solide opgebouwde wereld.

De zaak die Kim en haar team moeten oplossen, is duister, gelaagd en zit vol morele grijstinten. Marsons speelt opnieuw met het thema waarheid: hoe die kan worden gemanipuleerd, hoe perspectief alles beïnvloedt, en hoe de werkelijkheid soms veel pijnlijker is dan de leugens die mensen vertellen om zichzelf te beschermen. De auteur verweeft verschillende verhaallijnen die ogenschijnlijk losstaan, maar op subtiele wijze steeds dichter bij elkaar komen. Dat zorgt voor een constante onderhuidse spanning.

Wat dit boek echter echt onderscheidt, is de aandacht voor de persoonlijke ontwikkeling van Kim. Haar scherpe randjes, haar vastberadenheid en haar diepgewortelde wantrouwen worden opnieuw op de proef gesteld. Tegelijkertijd krijg je meer inzicht in de dynamiek binnen het team, waardoor de emotionele impact van bepaalde gebeurtenissen sterker binnenkomt.

En dan het einde: Verdraaide Waarheid sluit af met een onverwacht en gedurfd open einde. Waar eerdere delen vaak netjes afgeronde conclusies boden, durft Marsons hier de lezer achter te laten met vragen die nog nazinderen—vragen die duidelijk richting geven aan wat komen gaat, maar zonder te verraden welke kant het op zal gaan. Het maakt de drang om meteen naar het volgende deel te grijpen bijzonder groot.

Voor mij 4 sterren waard, door de soms wat kortere hoofdstukken