Een kunstenaar in afwezigheid: de maskers en gezichten van onze James

Ik vond de graphic novel heel interessant om te lezen door de originele invalshoek.
In plaats van een chronologische biografie over het leven van Ensor volg je één dag mee waarin niet Ensor, maar 6 vrouwen uit zijn omgeving, het woord voeren (moeder Trinette, tante Mimi, zus Mietje, nicht Alex, mecenas Emma Lambotte en Augusta Boogaerts).
Door deze keuze te maken krijg je een verruimende blik van zijn wereld en karakter, overgebracht op een natuurlijkere, menselijke manier.
Door de meerstemmigheid krijg je een breder beeld over hem te zien: jaloezie, ergernis of trots. Zo wordt Ensor geen vast personage maar een constructie van verhalen.
De tekenstijl is een heel sterk element binnen de novel. De vluchtige, schetsmatige tekeningen doen denken aan Ensor’s eigen stijl. Dit wordt gecombineerd met letterlijke verwijzingen of fragmenten uit zijn werken die het verhaal meer sfeer inblazen. Er is veel dynamiek door kaderdoorbreking en grote tekeningen die zorgen voor contrast.
De dialogen zijn kort en functioneel, toelichtende kaders zijn niet aanwezig. Dit element draagt bij aan het menselijke, dagelijkse gevoel maar creëert ook weinig duiding. De laatste 10 pagina’s zijn geschreven door Eric Min. Dit deel breekt zich volledig los van de novel en geeft letterlijke informatie over Oostende, familie, Ensor en zijn werken. Het voelt bijna als een noodzaak om deze te lezen door de vaagheid van het verhaal. Maar het creëert ook wel zin om opnieuw te lezen en het verhaal en de personages beter te kunnen plaatsen binnen hun context.
Al met al is Onze James een doordachte en artistiek uitgewerkte graphic novel die vooral uitblinkt in vorm, perspectief en sfeer. De originele structuur en de visuele kracht tillen het werk boven een klassieke stripbiografie uit, al vraagt het boek een aandachtige en bij voorkeur geïnformeerde lezer. Juist in die combinatie van literaire ambitie en lichte ontoegankelijkheid schuilt zowel zijn sterkte als zijn beperking.