Te gewoon

Het boek ligt al maanden klaar voor een recensie, maar het wil maar niet vlotten.

'Een heel gewoon leven' is mij te gewoon.
Het was een ware strijd om door het (flinke) boek te ploegen voor een leesclub van Chicklit. Anders had ik het zeer zeker bij pagina 40 laten afweten.

De verhaallijn leek mij in eerste instantie geweldig, uniek en leuk. Anna wil graag operazangeres worden, maar lijkt niet thuis te horen in die keiharde wereld. Een auditie in Frankrijk komt kort ter sprake, terwijl juist dat een leuke toevoeging had kunnen zijn in het verhaal.
Haar vriendin en huisgenote Laurie is een aparte vogel die zegt waar het op staat.
Anna ontmoet Max, een veeleisende man, waar je tijdens het lezen soms je wenkbrauwen bij ophaalt. Halverwege het boek komt er een seksscene aan bod die erg onduidelijk was en meer vragen oproept dan duidelijkheid geeft over de relatie tussen Anna en Max.

Er worden veel vaktermen gebruikt die alleen opera kenners snappen zonder google. Ook komen er meerdere moeilijke worden in voor en worden er geen leestekens gebruikt.
En je moet er van houden maar ik vond het (open) einde, zeker na dit ellenlange boek, geen pretje.

"Door de dingen die je bezit, kunnen de mensen een indruk krijgen van wie je bent. Je kunt kleren dragen die passen bij je karakter, jezelf omgeven met voorwerpen die je mooi vindt. Als je niets bezit, ben je een leeg doek, een onbeschreven blad. Dan zit je nog steeds in de verpakking te wachten tot iemand het plastic van je gezicht verwijdert."