Leuk boek, trage schrijfstijl

Alleen op de wereld. Het klinkt heel zielig en dat is het ook. Het is echt hartverscheurend om te lezen hoe het pleegkind Remi, het hoofdpersonage, wordt weggehaald bij zijn moeder. Gelukkig gaat hij op reis met een zachtaardige man genaamd Vitalis, met zijn honden en een ondeugend aapje. Samen maken ze veel mee. Vreugde en verlies. Ik vind de verhaallijn wel goed, alleen de schrijfstijl is erg traag. Dat maakt het naar mijn mening meteen een stuk minder leuk om te lezen.

De scène waar Remi in wordt weggehaald is echt goed geschreven. Je wordt meegesleurd in het proces waarin hij wordt betrokken. Zijn vader wil hem niet meer thuis en besluit dat hij weg moet. Zijn moeder houdt zielsveel van hem en doet er alles aan dat hij mag blijven. Gaat hij met de straatmuzikant Vitalis mee of mag hij bij zijn moeder blijven? Echt een perfect geschreven stukje.

Het verhaal is niet echt voorspelbaar. Soms gebeuren er dingen die je niet meteen ziet aankomen. Ik zal niet vertellen welke, maar ze maken het verhaal wel leuker. De hoofdpersonen gaan verder; op een andere manier. Ze verwerken wat er gebeurd of ze hebben vreugde van wat er is gebeurd.

Zoals al in de inleiding is gezegd; ik vind de schrijfstijl persoonlijk erg traag. Het is natuurlijk een oud boek, maar de jeugd van tegenwoordig is gewend aan snelle scènes en veel actie. Daarom kan het moeilijk zijn helemaal in het boek te zitten.

Als je 13 of 14 bent, vind ik het geen aanrader. Het boek is lastig uit te lezen en het is niet echt een tienerboek. Het klinkt misschien stom, maar om aan je kind van acht voor te lezen is het een perfect. Al met al vind ik de verhaallijn goed en een aanrader voor kinderen.