Onuitwisbare indruk

Wanneer was het voor het laatst dat ik de uren wegkeek voordat ik kon verder lezen? Dat ik overwoog uren slaap in te leveren? Dat ik zo onmetelijk heb zitten huilen bij een boek? Was er überhaupt een eerdere keer zoals deze?

Hoewel het een dikke pil is, heb ik het in enkele dagen uitgelezen. Want alles aan dit boek klopt. De manier waarop Emile en Joanne geïntroduceerd worden, ongeforceerd, natuurlijk elkaar leren kennen. Prachtig vond ik het, dat de ontluikende liefde tussen de twee niet "snel en plat" werd uitgewerkt maar zo zorgvuldig en teder. Dan zijn er de uitstapjes naar Joanne's verhaal die zo aangrijpend zijn. Natuurlijk het verloop van Emile's ziekte die in een glijdende schaal door het hele boek heen zit. Maar ook de geweldige beschrijvingen van de natuur om hen heen, verweven met de mooiste citaten. Je leest dit boek niet, je leeft het. Gun jezelf dit boek.