Wat een goede plottwist!

Cadence Sinclair gaat elke zomer met haar familie naar een privé-eiland voor de kust van Massachusetts. Samen met haar nichtje Mirren Sinclair, neef Johnny Sinclair en buitenstaander Gat Patil, beleeft ze elke zomer leuke dingen. Ze noemen zichzelf ‘de Leugenaars’. Cadence is smoorverliefd op Gat, maar Gat komt uit een armere familie en misschien zijn die verschillen wel te groot. De familie Sinclair is namelijk rijk en bezit veel, onder andere ook dat privé-eiland. Tijdens zomer 15 krijgt Cadence een ongeluk. Ze zou zijn wezen gaan zwemmen in haar eentje en toen haar hoofd tegen een rots hebben gestoten. Hierdoor kon ze 1 zomer niet mee naar het eiland. Ze kan zich zelf niet herinneren wat er is gebeurd en lijdt dan ook aan geheugenverlies. Tijdens zomer 17 gaat ze weer naar het eiland en komen alle herinneringen van het ongeluk en daarvoor langzaam naar boven. Cadence lijdt ook aan migraineaanvallen en kan niet altijd overal bij zijn door de pijn in haar hoofd.
De schrijfster van het boek is Emily Lockhart, een Amerikaanse schrijfster geboren in 1967. Emily Lockhart is opgegroeid in Massachusetts en Washington. Het boek speelt zich ook af op een eiland voor de kust van Massachusetts, waarschijnlijk heeft dit ook met elkaar te maken. Het verhaal speelt zich af in het nu en in de herinneringen van Cadence.
Het boek neemt je mee in Cadences gedachten en wordt vanuit de ik-persoon verteld, dit vind ik zelf heel fijn, omdat ik daardoor extra in het boek zit. Het gaat over leugens, jaloezie en vriendschappen. Cadence is net als de andere Leugenaars een round character, van hen zie je bijna alle emoties. De andere personages zoals de tantes en de kleintjes zijn flat characters, van hen zie je eigenlijk maar één emotie. Het boek is origineel vanuit het Engels en is ook naar het Nederlands vertaalt. Ik vind dat het goed is vertaald, er worden geen ingewikkeld zinnen gebruikt en er zijn ook geen zinnen die onjuist vertaald zijn. Ik heb het boek in het Nederlands gelezen en kan het helaas dus niet vergelijken met de originele, Engelse versie. Ik vind dat het over het algemeen gewoon goed en duidelijk vertaald is. Het boek is vrij simpel geschreven, waardoor het voor iedereen leesbaar is. Ik vond het in het begin lastig inkomen in het boek. Zoals ik al eerder noemde is het boek vanuit de ik-persoon geschreven, waardoor je dus als lezer ook niet alles weet, maar eigenlijk net als Cadence informatie te kort komt. Uiteindelijk wordt alles duidelijk en dat maakt het goed dat je eerst niet alles wist. Ik kan er niet te veel over vertellen, anders verklap ik het, maar de plottwist is echt niet normaal. Het verandert direct het hele opzicht van het boek. Ik heb het boek zelf twee keer gelezen en ook de tweede keer raakte het me diep. Ik zou het boek zeker aanraden! In begin is het misschien moeilijk inkomen, maar uiteindelijk is dat het helemaal waard.