Hoe verwerken?

Het ergste wat ouders kan overkomen is een kind verliezen. Zijn er meerdere kinderen dan gaan de ouders zich groot-houden. Het verdriet om het verlies van dat ene kind wordt dan geminimaliseerd, niet getoond.
Maar niet alleen de ouders gaan dit gedrag vertonen. Ook de overblijvende kinderen kopiëren dit gedrag. Ook zij gaan zich groot-houden. Ook zij geven niet toe aan hun verdriet.
Door het niet uiten van de emoties onstaan er psychische en lichamelijke problemen. Om al deze klachten van zich af te schrijven, is veel moed nodig. Dit is dan , zonder twijfel, een moeilijk boek.

Corien is 10 als haar zus Sjanie overlijdt.
Het verlies van haar zus is heel zwaar omdat ze het nooit heeft kunnen verwerken, nooit een plaats heeft kunnen geven, nooit afscheid heeft kunnen nemen. Elk hoofdstuk in dit boek beschrijft een bepaalde periode in Corien's leven. Heel puur, zonder verbloeming, worden de diepste gedachten en emoties neergepend.
Maar hoe verwerk je als 10 jarige zulk verdriet?

'Mensen zeggen altijd: "Als je wilt praten, ben ik er voor je hoor." Maar in de praktijk is dit toch wel eens anders. Want als je te vaak een beroep op mensen doet, is de irritatie na verloop van tijd goed merkbaar. Tja, verdriet mag je hebben, maar niet te lang. En verdriet mag je delen, maar niet te vaak.'

Een kind krijgt dit verlies van een zus of broer niet verwerkt, ook Corien niet. Het duurt heel wat jaren voor ze, mits begeleidende therapie, uit deze poel van verdriet kruipt. Ze vind de kracht in zichzelf om terug te vechten en zichzelf terug te vinden. Geen eenvoudige opdracht maar levensnoodzakelijk.
Het verdriet wordt er niet minder om maar je leert er mee leven, je vind er de juiste plaats voor...

Het verdriet en de strijd van Corien vind je in elk hoofdstuk terug, evenals het besef dat het anders kan. Gelukkig zijn de hoofdstukken niet lang, lees het boek makkelijk weg, wat prettig aanvoelt.

'Niemand mist MIJ', geschreven door Corien Kraaijeveld, zou verplichte lectuur moeten zijn. Toppertje.