Ontroerend en heel echt

Ik las Borduren in het donker van Juul Martin Williams en ik vond het een heel mooi boek. Het begin is een beetje eng, maar dat hoort er wel bij omdat je anders niet snapt waarom de hoofdpersoon is ingestort. En dat is wel belangrijk. In het boek lees je heel goed wie de mensen om hem heen zijn en wat ze allemaal doen om hem t helpen. Dat zegt Alistair zelf ook, bijna op het einde. Dan zegt hij tegen de fotograaf: het is belangrijk om familie te hebben. Dat geloof ik ook.
Eigenlijk is het trauma van die dokter net zoiets als van militairen die naar Irak of Afganistan zijn geweest. Mijn oom is als blauwhelm naar Libanon geweest. Hij heeft een tijdje in een inrichting gezeten toen hij terug kwam. Hij zei dat ook. Het gaat niet alleen om de erge dingen die je hebt meegemaakt. Het gaat ook om of je goed bent opgevangen. Ook al is het in een andere tijd, dat lees je wel goed terug in het boek.
Verder vond ik de omgeving mooi beschreven. In Frankrijk waar het chateau staat en in Schotland waar hij woont met zijn gezin. Of je er bijna zelf rond kunt lopen. Ik dacht, daar zou ik ook wel willen wonen.
Op de website van de schrijfster las ik dat er een vervolg komt. Dat wil ik ook heel graag lezen. Hopelijk duurt het niet te lang.