als de oorlog voorbij is...

Het begin van Hier en aan de overkant kende ik al omdat ik ook Borduren in het donker had gelezen. En ik ben blij dat dit het eerste boek is van een trilogie, want ik ben wel een beetje verslaafd geraakt aan de MacEwens. Daarom lees ik graag series. En ik kijk trouwens ook graag series. Dit verhaal zou best verfilmd kunnen worden, want J.M. Williams schrijft heel filmisch. Je ziet het echt voor je. En de manier waarop ze de personages beschrijft is ook heel echt, hoe ze praten, hoe ze bewegen, de aparte trekjes die ze hebben. Sommige zou je wel in het echte leven willen kennen.

Wat ik knap vind is dat het een boek is over de Eerste Wereldoorlog en toch ook weer niet. Want je verwacht dan dingen die echt horen bij de oorlog, zoals soldaten, kanonnen, tanks, schieten en zo. Dit boek begint als de oorlog al voorbij is, en de echte dingen van de oorlog zelf worden verteld in flashbacks, in de herinneringen van de hoofdpersoon. Dokter Alistair MacEwen, die van zijn werk aan het front een trauma heeft opgelopen. Ik vind dat heel knap gedaan, deze manier van vertellen, want dan lees je wel wat er gebeurd is en hoe erg het allemaal was, maar zonder dat het heel gewelddadig en bloederig is.
Eigenlijk is alleen het eerste hoofdstuk bloederig en best heftig. Ik hoop dat mensen die daar niet tegen kunnen toch maar doorlezen, want het is echt de moeite waard. Dat maakt dit boek zo bijzonder. Het gaat ergens wel over de oorlog, en toch ook weer niet. Het gaat vooral over wat er met mensen gebeurt in een oorlog en hoe ze daar hun hele leven last van houden.
In een andere recensie stond het woord PTSS. Vroeger noemden ze dat nog niet zo, maar dat is het natuurlijk wel. En dat is ook voor de familie moeilijk om mee om te gaan. J.M. Williams beschrijft dat op een hele mooie manier. Niet alleen vanuit de hoofdpersoon zelf, maar ook vanuit zijn vrouw, kinderen, andere familieleden en vrienden. En dan lees je ook dat Alistair MacEwen niet de enige is met zulke traumatische herinneringen.
Er doen veel mensen mee in dit boek. Stukje bij beetje lees je ook hoe zij de oorlog overleefd hebben. Dat vind ik ook heel knap, dat de auteur niet alleen over de hoofdpersoon schrijft, maar ook over andere personages. Dan merk je hoe verschillend mensen reageren op dezelfde gebeurtenis. Zo gaat het in het echte leven ook.

Ik hoop dat deel 2 gauw verschijnt, want ik ben helemaal verslaafd aan deze familie en ik wil dolgraag weten hoe het verder gaat. In de epiloog werden vooral Ghislaine en de zonen van Alistair genoemd, en dat de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Ik ben dus heel benieuwd