Verdwaald op Skye…

Net de laatste bladzijde van Skye omgeslagen. De clue is onthuld, het boek is uit, maar helaas was het geen geslaagde boekenreis.

Gezien de titel en de achterflap verwachtte ik meegevoerd te worden langs de ruige landschappen van de Isle of Skye. Zeker omdat wordt vermeld dat de schrijver zelf de wandeltocht heeft gemaakt die in het boek wordt beschreven. Dat zet je als lezer toch een beetje op het verkeerde been. Je verwacht sfeer, natuur, misschien zelfs het gevoel dat je de zee, de wind en het ruige landschap bijna kunt ruiken. Helaas loopt dat pad al vrij snel dood.

In plaats daarvan kreeg ik vooral een aaneenschakeling van feitjes en gebeurtenissen, vaak zonder veel gevoel of diepgang. Waar sfeer en karakterontwikkeling ontbreken, is er juist ruimte voor opvallend veel toevalligheden. Uiteindelijk blijkt iedereen met iedereen verweven, soms zelfs over landsgrenzen heen. Heb ik al te veel gezegd? Het is allemaal wel erg toevallig.

De personages blijven oppervlakkig. Hooguit krijgen we hier en daar een kort hoofdstuk met wat achtergrondfeitjes, zodat de lezer de volgende puzzelstukjes kan leggen.

Toch heb ik het boek uitgelezen. Met zoveel verbanden wilde ik natuurlijk wel weten hoe het precies zat. Maar eerlijk gezegd had ik mijn vermoedens al een tijd, omdat het allemaal nogal doorzichtig wordt. Daarom geen één maar twee sterren voor dit boek.

Wat ik vooral miste, is het gevoel dat je als lezer de natuur van Skye bijna kunt voelen, ruiken of aanraken. Het bleef allemaal wat vlak. Daarnaast miste ik een overzichtskaartje, wat altijd wel handig is bij dit soort verhalen die zich afspelen in een bepaald gebied waar veel locaties worden benoemd.

Al met al jammer van dit boek.