Meedogenloos land

Op de prairie van het Amerikaanse Nebraska was ik niks gemakkelijk, laat staan romantisch. Schrijfster Willa Cather schetst ruim een eeuw geleden in haar roman ‘O Pioniers’ hoe Zweden, Bohemen, Fransen en andere Europese immigranten hun schouders eronder zetten.
De moeilijk te temmen prairie heeft een bijna hoofdrol: ‘Het spoor van de ploeg was zo onbeduidend, zoals de iele krassen op steen die zijn achtergelaten door mensen uit de prehistorie, zo onduidelijk dat ze uiteindelijk misschien niet meer zijn dan de inkervingen van gletsjers, en niet een spoor van menselijk streven.’
Doorploegen. Dat is wat Alexandra Henson letterlijk en figuurlijk doet na het overlijden van haar vader. Het prairieland bedwingen. Het lukt haar. En het lukt haar ook om haar jongere broer Emil te laten studeren. Alexandra is wijs en stabiel, ze beweegt mee met de seizoenen en trekt zich niets aan van wat men in de kleine dorpsgemeenschap van haar vindt. Andere personages in het boek schikken zich minder gemakkelijk in hun lot. Er broeit en dreigt iets terwijl de jaren verstrijken. Alsof het noodlot wel toe moet slaan. En dat doet het ook.
De Nederlandse vertaling van ‘O pionier’ uit 1913 leest fijn. Het prairieverhaal is nergens gedateerd. Sterker nog, tijdloze dilemma’s als wel of niet je hart volgen of bij een eenmaal gemaakte keuze blijven komen mooi uit de verf.