Ode aan de zinken vuilnisemmer

‘Rotterdam’ vangt het gevoel van doorgeslagen efficiëntie. Wat economisch gezien logisch en praktisch lijkt werkt uiteindelijk niet in de haarvaten van de samenleving. Daar blijken efficiënte keuzes soms rampzalig voor de Rotterdammers. Ze verliezen hun banen, hun huizen, hun buren. En ook hun plezier en hun toekomst?
Net als Arjen van Veelen groeide ik op in Rotterdam, in Rotterdam-Zuid in een naoorlogse wijk met overal groen en veel optimisme. Tenminste, zo herinner ik me het. Van Veelen raakt me met zijn observaties. Sommige gaan echt over Rotterdam. Hij beschrijft mooi hoe de haven steeds verder van de Rotterdammers kwam te liggen. En ook hoe je wat milder naar de avondklokrellen kan kijken. Andere observaties zijn universeler. Mooi is zijn ode aan de zinken vuilnisemmer van vroeger. Wat hadden we eigenlijk weinig afval in mijn jeugd, constateert hij. Want zijn drukke leven met kleine kinderen zorgt ervoor dat hij een paar keer per week met een plastic vuilniszak naar de ondergrondse container loopt. Die soms dagenlang propvol zit. Waarom? Omdat de sensor die moet melden dat het tijd is om hem te legen niet goed werkt.
Al vanaf het begin is duidelijk wat Van Veelen wil zeggen met zijn boek. Dat geeft soms een gevoel van meer van hetzelfde. Tegelijkertijd zitten de hoofdstukjes vol vaart.