Marianne Cramer over Sluit mijn ogen

Het boek gaat over een vrouw, Gen, die te horen krijgt dat de baby, waarvan tegen haar gezegd was dat die dood geboren was, nog leeft en waarnaar zij op zoek gaat. Zij krijgt daarbij tegenwerking van haar man en vriendinnen, maar zet door met de hulp van een oude vriend van haar man, die haar wel gelooft. Gen heeft de dood van haar baby nooit kunnen verwerken en wordt door iedereen om haar heen als depressief beschouwd.
Als zij bewijs in handen krijgt dat haar man (Art) meer van de zaak af weet, ontstaan tussen hen veel spanningen.
Gaandeweg het verhaal ontdekt Gen wat er 8 jaar eerder gebeurd is en wordt zij bedreigd. Er wordt van haar geëist dat zij de zaak laat rusten, maar dat wil en doet zij niet.

Het verhaal is vlot geschreven, maar er wordt regelmatig teveel uitgeweid. Het hele verhaal zou krachtiger en beter worden, als dat minder gedaan zou worden. Het leidt teveel af van het echte verhaal. De schrijfster zou, wat mij betreft, dieper op het probleem in kunnen gaan.
Ook worden er in de loop van het boek een aantal hints gegeven die de afloop iets te voorspelbaar maken.
Erg goed zijn wel de intermezzo's waarin een kind, wat later het gestolen kind blijkt te zijn, kort vertelt wat er bij dat kind gebeurt. Het geeft een extra invalshoek in de psyche van het kind en laat zien hoe het zich ontwikkeld heeft tot wat het is.

Al met al een leuk boek, wat makkelijk leest, maar diepgang mist.