Marianne Cramer over Verraad

Na een flitsend en pakkend begin van het boek, de massamoord door een schooljongen komt er een wat matig verhaal van een dode postbode. Ongeluk of moord? Juist het tweede verhaal blijkt de sleutel te zijn en de rode draad die door het hele boek loopt en voor een verrassend eind zorgt. Jammer genoeg hoor je verderop in het boek weinig meer over de aanslag op de school.
In het boek staan veel verrassende wendingen die er voor zorgen dat je verder wil lezen. Maar daarnaast wordt er (te) veel teruggegrepen naar gebeurtenissen uit de jaren 60 en 70. Deze stukken in het boek zijn tamelijk langdradig en voegen, op grond van de hoeveelheid informatie die daar gegeven wordt, weinig toe aan het verhaal. Deze stukken lijken ook in een andere stijl geschreven en het zou beter zijn als deze hoofdstukken in een ander lettertype zouden staan. Een deel van deze verhalen is wel van belang omdat het de achtergrond van inspecteur Konrad Simonsen verteld.
De indeling van het boek in hoofdstukken voegt weinig toe. De hoofdstukken zijn vrij willekeurig gekozen en zouden ook weggelaten kunnen worden.
Als je de stukken over de jaren 60 en 70 buiten beschouwing laat kan ik alleen maar zeggen dat het een vlot geschreven en pakkend boek is, van een schrijversduo waar ik meer van wil lezen, al zijn er, mijns inziens, beter schrijvers in dit genre. Wel een boek dat je het liefst in één ruk uit leest.