Genoten

Thomas HvV schrijft met een subtiele pen over - voor deze gelegenheid de fictieve - Thomas de schrijver, die eropuit trekt met zijn schoonfamilie. De schrijver lijkt de schlemiel, niet vertrouwd met wereldse bezigheden als wandelvakanties. De humor is nagenoeg onopgemerkt aanwezig, maar wie bekend is met zijn schrijfstijl kan niet anders dan glimlachen om de onhandigheid van de schrijver aan de ene kant en de vanzelfsprekende handelingen van de schoonfamilie aan de andere kant. De lezer ziet ook de schrijver zijn -groteske?- wandelschoenen inlopen in zijn woonkamer, ongemakkelijk, maar met goede hoop dat de wandelvakantie goed uitpakt. De absurditeit van het alles is voelbaar, maar met veel meer nuance dan hoe een Grunberg zo’n scène zou beschrijven. Bij Thomas HvV blijven de personages van vlees en bloed, bij Grunberg lees ik een slapstick. (Leuk, maar evenzo vaak ongeloofwaardig.)
Gaandeweg raakt de schrijver vertrouwd, niet zozeer met zijn schoonfamilie, maar met de omgeving, de wandelingen, zijn schoenen. De vertrouwdheid met zijn vriendin voelt afstandelijk, wel aanwezig, maar als indruk, niet als echte intimiteit. Op het einde bekommert de schoonfamilie zich nog altijd over de natuur, maar lijken ze steeds verder van elkaar af te staan, en de schrijver lijkt daarop weer steeds verder van hun af te staan. Ver genoeg om te kunnen observeren. Te ver om dichterbij te komen. De indruk is ook dat je je afvraagt wie nu de echte zonderlingen zijn.
Erg genoten van dit werkje.