In gevecht met gevoel en verstand

Het boek 'Blauwe plekken' heb ik voor de tweede keer gelezen. De eerste keer dat ik het boek las, zat ik in groep 8. Het boek maakte toen al veel indruk op mij en ik wist meteen dat ik dit boek opnieuw wilde lezen. Ik vind het een ontzettend goed boek, omdat ik vanaf de eerste bladzijde in het verhaal zit, meeleef en graag wil weten hoe het verhaal eindigt.

Dit verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit een hij/zij perspectief. Je leest over de dingen die Judith meemaakt en de keuzes die ze moet maken. Judith wordt thuis mishandeld door haar moeder. En alsof dat niet al erg genoeg is, draagt ze ook nog de zorg over haar halfbroertje Dennis. Judith doet erg haar best om haar moeder tevreden te houden. Judith raakt, op haar nieuwe school, bevriend met Michiel. Ze spreken regelmatig bij Michiel thuis af. Bij Michiel thuis voelt Judith warmte en gezelligheid, iets wat ze thuis ook zo graag zou willen. Het geweld van haar moeder wordt erger, maar Judith durft het met niemand te delen. Ze weet niet meer wat ze moet doen.

Ik zou dit boek aanraden voor kinderen vanaf de bovenbouw. Het is een zwaar onderwerp, maar ook een belangrijk onderwerp. Ik denk dat er, naar aanleiding van dit boek, in groep 7/8 mooie gesprekken kunnen plaatsvinden.

Wat ik mooi vind aan dit boek is dat, ondanks dat er een goede opbouw inzit, je als lezer wel vanaf het begin af aan meeleeft met Judith. Het verhaal begint gelijk met een ernstige gebeurtenis en daardoor is er geen tijd om rustig in te komen. Dat is iets wat ik erg prettig vind. Als ik het boek bijvoorbeeld vergelijk met een ander aangrijpend boek zoals: 'Spijt!' van Carry Slee, zie ik overeenkomsten en verschillen. Beide boeken vertellen een zwaar verhaal, waar je wordt meegenomen in de gedachtes en moeilijke keuzes van de hoofdpersoon. Het verschil tussen deze twee boeken is dan ook de opbouw. In het boek 'Spijt!' wordt de ernst van de zaak gedurende het verhaal steeds groter. Het pesten begint klein, je zou nog kunnen denken dat het eenmalig is of dat ze dat ook bij de rest van de klas gaan doen. Bij het boek 'Blauwe plekken' val je meteen in een heftige 'scene'. Er is geen ruimte om te speculeren of de hoofdpersoon het misschien groter maakt of dat het eenmalig is.

Ik vind het knap hoe de schrijfster het voor elkaar heeft gekregen om, als lezer, de keuzes die Judith maakt te begrijpen. Als persoon van buitenaf is het natuurlijk heel makkelijk om te vertellen wat je zou moeten doen en hoe je de situatie zou moeten aanpakken, maar tijdens het lezen snap ik zo goed dat Judith in de knoop zit, dat ze zo graag het juiste wil doen. Ondanks dat ze misschien niet altijd de juiste keuzes maakte, begreep ik ze wel.