De vampier is terug!

In de negentiende eeuw arriveert de laatst overgebleven vrouwelijke vampier in Argentinië. In Europa is de grond haar te heet onder de voeten geworden door de vervolgingen. Nadat ze zich heeft aangepast aan de ‘nieuwe’ wereld, gaat ze als een echte vampier met veel dorst tekeer. Uiteindelijk maakt ze een ommezwaai en besluit ze om zich voor eeuwig terug te trekken in een mausoleum.
En dat is nog maar het eerste deel van het verhaal!

In het tweede deel wisselt het verhaalperspectief naar een jonge moeder die van haar doodzieke moeder een sleutel krijgt van, juist ja, het betreffende mausoleum! Zij opent het mausoleum en ontsluit de kist, waardoor onze vampier opnieuw haar dorst naar bloed lest. Ze ontmoeten elkaar, er ontstaat een connectie en uiteindelijk trekken ze zich samen (definitief?) terug in het mausoleum.

Het verhaal is origineel en in prachtige taal geschreven, zeker ook hulde voor de vertaling.
De proloog prikkelt en nodigt uit tot verder lezen, het is sfeervol en onheilspellend geschreven: er hangt iets in de lucht of liever gezegd er beweegt iets tussen de graven……

De auteur brengt met haar ik-versie spanning in het verhaal. In het eerste deel is het fascinerend om te lezen hoe alles vanuit de vampier wordt beleefd. In het tweede deel is de ik-persoon de Argentijnse jonge vrouw die haar leven niet (meer) zo door wil leven.
Deze wisseling van perspectief geeft een spannende dimensie aan het verhaal omdat de auteur er in is geslaagd het als doodnormaal te presenteren.

Een ander aspect in het boek is de vrouwelijke dimensie. Zonder het een feministisch verhaal te willen noemen is de ode aan de vrouw, moeder en dochter, sterk aanwezig. Overigens, zonder dat het ergens een lofzang is of wordt.

Samengevat, ook al hou je niet van vampiers, bloed, het ik-genre en horror, dit boek is een aanrader voor iedereen die een verhaal vol sfeer en in prachtig proza wil lezen, waarbij je misschien wel zou wensen dat het een waar (gebeurd) verhaal is!

Oktober 2024, M.P. Nekkers-Kapitein