Speurtocht naar Leandra

Amélie ontdekt een boek op zolder met een mysterieuze witte vlek, de letters lijken verdwenen te zijn. Nieuwsgierig door dit fenomeen gaat ze op speurtocht naar de schrijfster en leert graven de Borrelin kennen, een vriendin van de schrijfster. De twee bouwen een onwaarschijnlijke en hechte vriendschap op, maar de gravin wilt niet praten over Leandra. Toch zet Amélie de speurtocht verder....
De schrijfster gebruikt echte plaatsen in haar boek en kan deze zodanig omschrijven dat je het voor je ziet. Je krijgt meteen zin om naar Waarloos te rijden en het Tanghof en Sashuis te gaan bezoeken en bekijken. Ook kan je je perfect de geamuseerde tolerantie van de oude gravin voorstellen tegenover de jonge en soms ietwat astrante Amélie. Het verhaal loopt over enkele jaren en ik voelde me meegroeien met Amélie, je volgt haar in haar laatste jaren middelbaar onderwijs en eerste jaren als 'echte' volwassenen die proeft van een leven dat intens lijkt verbonden te zijn met Leandra...
Als ik één minpuntje zou durven meegeven is dat soms de gesprekken wat kort omschrijven zijn en dit wat strak afsteekt tegen de mooie omschrijvingen van de landschappen. Echter is dit gewoon een voorkeur van mij.
Het is een echte aanrader dat vlot leest!