Originele wereld, maar zwakke schrijfstijl

Words of Radiance is het vervolg op The Way of Kings van Brandon Sanderson.

Mijn mening over dit boek valt grotendeels samen met mijn mening over de voorloper.

Sanderson heeft een rijke fantasie en creëert een interessante, unieke en erg originele setting: een bar landschap dat geteisterd wordt door hevige stormen, krabachtige wezens die edelstenen als harten hebben, magie die stormkracht als bron gebruikt...

Aan verbeelding is er dus duidelijk geen gebrek. Hij bouwt verder op wat we al leerden kennen in The Way of Kings en voegt nog enkele elementen toe. De werking van de magie en de spren wordt steeds duidelijker en is zichtbaar goed doordacht.

Maar... Ik zie een aantal grote en minder grote problemen met de uitwerking:

• Het tempo/de opbouw: het boek telt, net als zijn voorganger en alle volgende delen van de serie, meer dan 1000 paginas. Dat hoeft geen probleem te zijn bij epische fantasy, maar dat is het wel bij Sanderson. Er gebeurt te weinig in de eerste 600 paginas. Personages worstelen met dezelfde morele dilemma`s, overdenken de toekomst en leven hun leven. Het is te saai. Er is geen spanning, en ik verloor vaak mijn aandacht.

Het verhaal van Shallan is interessanter dan in het vorige deel, maar dat van Kaladin valt stil.
Adolin en Dalinar doen eigenlijk niet veel. Hun hoofdstukken dragen bijzonder weinig bij tot het plot. Het voelt, voor mij, als paginavulling.

• De dialogen van Shallan: Sanderson wilt Shallan duidelijk neerzetten als een intelligente en grappige vrouw die erg ad rem is. Dit werkt echter niet. De dialogen en Shallans witty comments zijn enorm geforceerd en voelen awkward aan. Hierdoor begon ik me al snel te ergeren aan Shallan, wat jammer is.

• Voorspelbaarheid/gebrek aan gevoel van reëel gevaar: Adolin en Dalinar vechten ook hier een aantal veldslagen uit, maar het is niet spannend. Ze zijn zo veel sterker dan hun tegenstanders dat je, als lezer, op geen enkel moment het gevoel hebt dat ze echt in gevaar zijn. Ook wanneer er dan wél een sterkere tegenstander is, valt er (vrij letterlijk) een held uit de lucht om hen te helpen. En dat zie je van mijlenver aankomen.

SPOILER!

Een van de sterkere gebeurtenissen in dit boek, vond ik de dood van Jasnah. Het was onverwachts, het verplichtte Shallan tot karakterontwikkeling en het introduceerde een nieuw gevaar: the Ghostbloods.

Helaas leren we dan op het einde van het boek dat ze dit op miraculeuze wijze toch overleefd heeft. En dat betekent gewoon dat Sanderson haar dood nodig had om een paar dingen in gang te zetten, maar niet bereid is daarvoor een personage op te offeren. Heel jammer.

Je merkt dat Sanderson erg trots is op zijn gecreëerde wereld (en terecht) en daardoor soms lijkt te vergeten dat er ook nog een plot is dat zich moet ontwikkelen. Hij vervalt in beschrijvingen over de omgeving of bijvoorbeeld uitleg over magische toestellen, terwijl je als lezer zit te wachten op gebeurtenissen.

Goed, samengevat: Sanderson is een goede verteller met unieke ideeën, maar een minder goede schrijver, waardoor het verhaal te traag en te oppervlakkig verloopt en de dialogen soms pijnlijk om te lezen zijn.