Een klassieker met waarde

De avonden is zo’n boek dat niet langzaam leest, maar waarin het leven zelf langzaam gaat. Tien dagen lang kijk je mee met Frits van Egters, een man die ergens tussen jong en volwassen in bungelt en vooral bezig lijkt met het doorkomen van de tijd. Wat mij vooral trof, is de tijdsgeest. De manier waarop men vlak na de oorlog naar kinderen keek, of naar relaties tussen mannen en vrouwen, is bijna onvoorstelbaar voor iemand die in 1980 is geboren. Juist daardoor vond ik het interessant: het liet me zien hoe anders er werd gedacht en geleefd.
De gesprekken die Frits voert – soms vermakelijk cynisch, soms herhalend – benadrukken de sleur waarin hij leeft. Werken, thuis bij ouders die hem eerder irriteren dan troosten, naar vrienden gaan die vaak niet thuis zijn… alles cirkelt rond dezelfde leegte. En toch werkt het. De herhaling vormt het ritme van de roman en maakte voor mij duidelijk dat verveling hier geen schrijffout is, maar een thema.

Frits zelf raakte me niet echt. Hij is tragisch, bang voor het verstrijken van de tijd, en lijkt opgesloten in zijn eigen hoofd. Ik voelde meer afstand dan betrokkenheid. Wat blijft hangen, is niet hij, maar het tijdsbeeld. Het is alsof je een raam opendoet naar 1946, even kijkt, en het dan weer sluit.

Ik vond het geen levensveranderend boek, maar wel een waardevol boek. Als lezer leerde ik iets over een tijd waar ik niets van herken. Als schrijver haalde ik er vooral iets uit: het gewone leven zo eerlijk mogelijk neerzetten. Dat doet Reve knap. Voor mij is dit zo’n klassieker die je één keer leest, blij bent dat je het gedaan hebt, en daarna vooral onthoudt als een blik in een andere wereld.