Spiritueel narcisme

Het lijkt erop alsof thomas dekker vooral bijzonder en uniek gevonden wil worden. De dure kleren zijn nu ingeruild voor een andere vorm van in de kijker lopen; een gekke zucht naar bewondering zoeken….half spiritueel, half glossy waarbij de roddel weer indirect positief op zichzelf moet afstralen hoe uniek hij wel niet is….

En wederom worden levens van mensen blootgelegd die daar helemaal niet om gevraagd hebben om de eigen persoon in de etalage te zetten. Na driekwart heb ik het maar weggelegd….

En we moeten vooral niet oordelen…. Terwijl Boogerd en diverse andere wel degelijk weer een oordeel meekrijgen.

Het wordt een beetje sneu. Tussen alle lessen door in het boek zou ik adviseren eens te wennen aan het feit dat de tijd van (dagelijks) applaus voorbij is en blijf daar dan ook
niet in hangen. Haal het uit jezelf..lekker fietsen, minder buitenwacht en echt van binnen maar buiten leven…