De groep

Christie Tate was de beste rechtenstudent van haar jaar en had na jaren haar eetstoornis onder controle, veel leek haar voor de wind te gaan, maar toch voelde ze zich ontzettend ongelukkig. Elke dag wenste ze dat ze dood was, maar wanneer iemand haar wijst op de groepstherapie van dokter Rosen, besluit ze daarvoor te gaan. Hij verzekert haar dat hij haar leven zal veranderen, als ze zich maar aan zijn regels houdt: komen opdagen voor de therapie, zijn opdrachten voltooien en volledig open en eerlijk zijn, over alle aspecten van haar leven.

Tate schrijft haar ervaringen zo beeldend en realistisch op dat het lijkt alsof je naast haar zit tijdens de therapiesessies, ze schrijft over haar angsten, haar gewoontes, haar verdriet, haar contacten met mannen, haar haast wanhopige zoektocht naar geluk. De therapie vond ik regelmatig nogal onconventioneel, om het maar voorzichtig te zeggen, waardoor ik soms twijfelde of de therapie er altijd écht zo uitzag. Christie voelde ook regelmatig weerstand, maar ze deed wel wat haar werd opgedragen, ook al had dat lang niet altijd direct het gewenste resultaat.

De memoires zijn goudeerlijk, open, pijnlijk, ontroerend en humoristisch, maar soms voelde het ook wat voyeuristisch, omdat ze werkelijk alles op tafel gooit. Daarnaast snapte ik niet altijd waarom ze alles wat dr. Rosen zei voor waar aannam, waarom ze zo hunkerde naar een goede relatie met een man terwijl ze nog helemaal niet van zichzelf hield (en waarom die zoektocht naar een relatie ook aangemoedigd werd) en voor mij werd ook niet helemaal duidelijk hoe ze haar rechtenstudie - en daarna drukke baan - combineerde met al die uren therapie. Vragen waar niet echt een antwoord op wordt gegeven.

Wel leest het boek erg vlot, ga je meeleven met Tate, leer je de groepsgenoten beter kennen en geniet je van allerlei kleine conflicten die ontstaan maar ook van de warme band die gevormd wordt. Ook al zou ik zelf niet moeten denken aan deze therapie van dr. Rosen, is het wel heel fijn dat het haar heeft geholpen. Een zoektocht vol hobbels, maar wel met één eindbestemming: een beter leven.

3-3.5⭐️