De nichtjes

La Plata, de jaren ’40. Yuna groeit op in een familie vol beschadigde, misdeelde vrouwen, in de steek gelaten door de mannen in hun leven. Het leven is hard, maar Yuna, die zelf worstelt met een leerachterstand, weet één ding heel zeker: ze wil dit leven ontstijgen en niet zo worden als haar zus, die meervoudig gehandicapt is en overal hulp bij nodig heeft. Met behulp van een woordenboek probeert ze haar taalvaardigheid te verbeteren, ze wordt een begenadigd kunstenares en ze sluit een verbond met haar nichtjes, die ieder hun eigen problemen hebben.

“We waren niet gewoon om maar niet te zeggen dat we niet normaal waren.”

In de kern is dit een overheersend triest verhaal waarin onderwerpen als misbruik, verlating, geweld, dood en verlies, ellende, prostitutie, verkrachting, abortus, manipulatie en wraak niet geschuwd worden, en de openhartige, unieke vertelstem van Yuna geeft je een bijzondere inkijk in haar leven. Door rauwe, scherpe observaties die niets verhullen, soms grof of bizar en meedogenloos maar intrigerend zijn, is het net alsof je naast haar staat en maakt ze je deelgenoot van haar leven, waarin ze niets cadeau krijgt en hard moet werken voor alles wat ze wil bereiken. Je zult af en toe verbaasd zijn, walging voelen over wat zij en haar familieleden moeten doorstaan, moeten grinniken om situaties die wellicht onbedoeld humoristisch worden beschreven, even moeten wennen aan hoe zij zowel wreed als reflectief uit de hoek kan komen en hopen dat ze een kans krijgt op een beter leven.

De vertelstijl draagt zeker bij aan de leeservaring: de monoloog van Yuna bevat in het begin lange, niet altijd coherente zinnen waarin ze van de hak op de tak springt en waarin ze soms haast fragmentarisch gebeurtenissen beschrijft. Door haar stoornis vindt ze het vaak lastig om zichzelf te uiten, ze gebruikt weinig interpunctie omdat komma’s en punten haar moe maken en zoekt woorden op in het woordenboek om te omschrijven wat ze bedoelt.

Ze is gehard door het leven en ze is gevoelig voor onrecht, ze komt voor zichzelf en anderen op, maar kan op andere momenten ook vrij naïef zijn. Ze gebruikt haar kunst om zich te uiten en als een manier om in ieder geval geestelijk uit huis te ontsnappen, om zelf haar geld te verdienen en minder afhankelijk te zijn. Ze heeft een rijke fantasie en beziet de wereld op een volstrekt eigen manier, terwijl je haar gedurende het boek ziet groeien en dan ook de stijl ziet veranderen. Mede door de excentrieke personages is dit een roman vol uitersten, een confronterend, rijk, onconventioneel en tragisch verhaal dat je na het lezen echt moet laten bezinken, dat je zeker bij zal blijven. Een bijzonder boek!