De slapende kinderen

Frankrijk, begin jaren ’80. Desiré, de oudste zoon en grote trots van de Frans-Italiaanse slagersfamilie Passeron, de eerste in de familie die een diploma had gehaald waarmee hij kon gaan studeren, komt tijdens een bezoek aan Amsterdam in aanraking met heroïne, een drug waaraan steeds meer jongeren op het Franse platteland verslaafd raken. Door het delen van naalden raakt Desiré besmet met het aidsvirus, in die tijd een onvermijdelijk doodvonnis, een ziekte waarvoor de familie zich schaamt, een geschiedenis waar de familie nooit meer over spreekt, totdat de auteur het tragische verhaal van zijn oom optekent.

Parallel aan dit dramatische familieverhaal lees je over de wetenschappelijke ontwikkelingen, over onderzoekers die een middel proberen te vinden om deze ziekte te remmen, wetenschappers die de noodklok luiden, die niet direct serieus worden genomen, die moeite moeten doen om andere artsen en overheden de ernst van de situatie te laten inzien. In die tijd wordt aids gezien als een ziekte van ‘minderheden’, vooral homoseksuele mannen en verslaafden lijden eraan, patiënten worden in donkere hoekjes weggestopt en er wordt, buiten die kleine groep wetenschappers, weinig urgentie gevoeld, terwijl het echt een race tegen de klok is.

Juist de combinatie van het persoonlijke verhaal en het perspectief van de wetenschap, het feitelijke en gedetailleerde verslag van het onderzoek dat laat zien hoelang de weg is geweest en welke impact deze ziekte had op de verhouding tussen onderzoekers en zieken, maakt dit relaas erg indringend. Door de afwisseling versterken de stukken elkaar en dit is een krachtig boek over wanhoop, tegenslag, frustratie en verslagenheid, over verdriet en afscheid nemen, over ontkenning, schaamte en bang zijn dat je goede naam wordt aangetast, over sprankjes hoop en je vastklampen aan een wens, over verslaving, eenzaamheid en isolatie, over liefde, doorzettingsvermogen, opluchting en doorbraken.

Het is erg goed, helder en ingetogen maar nietsontziend geschreven, haast als een aanklacht tegen de ontkenning en de taboesfeer, de emotie weerklinkt ook in de meer feitelijke stukken tussen de regels door en het geeft een goed beeld van de onmacht en de angst, van het effect dat deze ziekte heeft op een hele familie. Het is een heftig verhaal dat je aan het denken zet, dat indruk maakt en dat haast niet weg te leggen is. Zeker het lezen waard!