Denk aan mij

Alexandrië, 1942. Tijdens het zoveelste bombardement houden Yvette en de Britse gevechtspiloot en priester James voor het eerst elkaars hand vast in een schuilkelder. Ze gaan ieder hun eigen weg maar hun band blijft bestaan en ze vinden elkaar terug, ze worden verliefd, overleven de beproevingen van de oorlog en vertrekken als pasgetrouwd echtpaar naar Engeland. Hoewel ze gelukkig jaren met elkaar beleven, overschaduwt een groot verlies hun huwelijk, waardoor ze elkaar bijna kwijtraken.

Upton, 1974. Tien jaar na de dood van Yvette solliciteert James in een opwelling naar een nieuwe betrekking in een klein dorpje, vlak bij zijn eerste parochie, klaar voor een nieuwe start. De gemeenschap verwelkomt hem met open armen, maar wanneer hij een sjaal vindt die hem vreemd bekend voorkomt, is dat het begin van een zoektocht die alles wat hij dacht te weten over zijn eigen leven op zijn kop zet.

Door de afwisseling van dagboekfragmenten van Yvette en het perspectief van James lees je over hun leven samen, over hun liefdesgeschiedenis, over alles wat ze hebben meegemaakt en over het leven van James en zijn zoon in 1974, hun mooie band die op de proef wordt gesteld en James’ avonturen in Upton. Het geeft je een inkijk in het leven in de oorlog in Egypte, toont hoe lastig het is om daarna je leven weer op te pakken en hoe mensen daar ruimte voor nodig hebben en terwijl je in de hoofden van James en Yvette kruipt, leer je ook hoe iedereen anders omgaat met een ingrijpend voorval, hoe een verlies mensen uit elkaar kan drijven, hoe belangrijk steun is, hoe helpend het kan zijn om dan de juiste mensen tegen te komen die je gevoelens wél begrijpen en hoeveel impact zo’n gebeurtenis jaren later nog kan hebben.

James is een man van weinig woorden, een echte binnenvetter, waardoor je niet altijd begrijpt hoe hij bepaalde situaties beleefde terwijl de emoties van Yvette erg indringend zijn. Ik had graag meer gelezen over hun verwijdering en hoe zij elkaar toch weer terugvonden, want er blijven wat vragen onbeantwoord terwijl juist dat wat níét wordt gezegd erg belangrijk kan zijn.

Dit is een ingetogen, interessant, gedetailleerd en relatief traag verhaal dat je aandacht wel constant vast blijft houden door de wijze waarop het zich langzaam ontvouwt en door de onderlinge relaties die sterk zijn uitgewerkt. De auteur maakt je nieuwsgierig naar meer, het verhaal bevat heftige gebeurtenissen en grote emoties maar ook luchtigheid, humor en grappige momenten, waardoor er een goede balans ontstaat en het prettig blijft lezen. Het is een verhaal over de oorlog en de trauma’s die daaruit voortvloeien, over liefde, geluk en verlies, over communicatie, geheimen en eenzaamheid. Een verhaal over connectie, jezelf openstellen, nieuwe inzichten, persoonlijke groei en begrip. Een boeiend verhaal over menselijke gebreken, verwarring, verwijten, hoop en een nieuw begin. Een gevoelige, ontroerende roman die je raakt!

3.5⭐️