De meesterverteller verhaalt over zijn eigen leven

Nadat ik het boek Het Alles van Dave Eggers van de plank had gepakt, draaide ik mijn hoofd naar links en viel mijn oog op een groot boek met kleurige kaft. Deze trok me aan en toen ik dichterbij kwam zag ik dat het de autobiografie van Roald Dahl betrof, waar ik het bestaan niet van wist.

Roald Dahl, wie is er niet groot mee geworden.

Geboren uit Noorse ouders die naar Wales geëmigreerd zijn en vernoemd naar de poolreiziger Roald Amundsen, een nationale held in Noorwegen. Het leven van Roald wordt al vroeg op zijn kop gezet als op zijn derde zijn zus overlijdt aan een blindedarmontsteking en ongeveer een maand later een geliefd gezinslid bezwijkt aan een longontsteking. Zo begint de beschrijving van een deel van zijn leven die je zou bestempelen als fictie als je niet zou weten dat het autobiografisch is.

Zoals hij je in zijn typerende schrijfstijl pakt in al zijn boeken zo leest deze autobiografie ook weg. In vier dagen heb ik de verhalen over zijn jeugd, zijn kostschooltijd, de periode dat hij in Afrika werkte en zijn tijd als vliegenier in oorlogstijd verslonden. Zijn ogenschijnlijk simpele schrijfstijl is zo goed dat het als een trein leest en het je blijft boeien tot de laatste bladzijde. Er zijn behoorlijk wat passages die gruwelijk zijn en toch weet hij met een bepaalde luchtigheid er geen al te groot drama van te maken, ook al voel je het wel. Deze keer neemt deze meesterverteller je mee naar zijn werkelijke wereld en toch voelt het als een fantasiewereld.