On-Murakami saai

Na meerdere Murakami's gelezen te hebben, heb ik mij nu gewaagd aan zijn doorbraak voor het grote publiek. Dat viel alleen behoorlijk tegen. Norwegian Wood is in mijn ogen echt on-Murakami saai. Dit keer geen pratende katten of vliegende olifanten. Dit keer een hele nette student uit Tokio.

De hoofdpersoon, Watanabe, is bijzonder rationeel en matig empathisch. Des te vreemder is het dan ook dat hij, aangespoord door een vriend/medestudent, op een gegeven moment op 'vrouwenjacht' gaat. Watanabe worstelt met de liefde voor twee vrouwen. Naoko is de vriendin van zijn overleden beste vriend, Midori is een ondernemende medestudent. Naoko wordt opgenomen in een sanatorium na de dood van haar vriend. Midori en Naoko weten van elkaars bestaan, maar waarom Watanabe nooit aan Midori wie Naoko is en wat er is gebeurd is een raadsel.

Norwegian Wood is een zogenoemde Bildungsroman, maar is Watanabe aan het eind van het boek nog steeds dezelfde vreemde en afstandelijke snuiter als aan het begin. Hij maakt in korte tijd veel mee, maar het lijkt hem allemaal weinig te doen. Hij praat er niet over, kropt zijn gevoelens op en doet dan soms ineens hele irrationele dingen.