Mary Jooren over Geen nacht is te lang

Een Ruth Rendell (nou ja, Barbara Vine) die duidelijk minder is dan de meeste andere. Ik had zelfs de neiging om maar stukken te gaan overslaan, zo eentonig werd dit boek na verloop van tijd.
Uiteindelijk is het verhaal niet slecht, met de gebruikelijke ontwikkelingen die we gewend zijn. Ook nu is er sprake van een verloop dat onontkoombaar is: hoe redt Tim zich uit de lastige situatie waarin hij zichzelf heeft gemanoeuvreerd? Maar, anders dan in bijna alle andere Rendell-boeken, is een deel van de ontknoping voorspelbaar en komt er een flinke dosis toeval om de hoek kijken. Bovendien is er sprake van een soort happy end, ongewoon voor deze schrijfster. Voeg daarbij de wel erg lange (en saaie) aanloop, en ik kom niet verder dan twee sterren.