Mary Jooren over Zielsgeheim

Rommelig boek, waarbij de schrijfster niet precies lijkt te weten welke richting ze in wil slaan.
Het is al snel duidelijk dat Lacey Flint, de hoofdpersoon, een moeizaam verleden heeft dat ongetwijfeld gevolgen heeft voor het heden. Probleem is dat Lacey ook de verteller is van (het grootste deel van) het verhaal, en als lezer voel je je een beetje ongemakkelijk bij een verteller van wie je kunt vermoeden dat ze niet alle kaarten op tafel gooit. Uiteindelijk blijkt natuurlijk dat Lacey nogal wat details heeft achtergehouden, waarmee bovendien tot in het laatste hoofdstuk wordt gerommeld: wie is nou precies wie?
Dit is het tweede boek van Bolton dat ik heb gelezen, en ook hierin is sprake van een beginnende relatie tussen twee personages. Maar ook nu leidt het allemaal tot niks; verspilde moeite. Die gimmick begint irritant te worden.