Meer dan een jeugdboek

Ik heb al mijn afspraken afgezegd en las het in een avond uit. Dat klinkt best een beetje oneerbiedig, omdat er tien jaar denkwerk en vier jaar schrijfwerk in dit boek zit en dan lees ik het gewoon in en avond uit. Aan de andere kant is het misschien ook wel een groot compliment, want het boek wegleggen lukte niet.

Dit boek gaat over Mila. Mila is elf en zit in groep 7. Haar broertje Nannie is acht. Samen met haar ouders woonde Mila tot een halfjaar terug naar Hotel Duinzicht, waar haar beide ouders werkten. Het leven was goed en leuk, tot die ene dag. Want op de dag dat haar vader vertrok, stopte Mila’s moeder met lachen – en de situatie van niet-lachen houdt nu al een maand of zes aan. Er is weinig geld, dus Mila kan niet meer naar Voetbal, Nannie kan alleen op blokfluitles (want dat is gratis) en echt lekker en gezond eten zit er ook niet meer in.
Dan komt Eline op school. Eline is het mooiste meisje dat Mila ooit heeft gezien en een soort wonderdokter: met Eline aan haar zijde moet alles weer goed komen! Mila bedenkt een Briljant Plan: ze gaat allerbeste vriendinnen worden met Eline, en als dat gelukt is, kan Mila alle andere nare dingen vergeten. Gelukkig wil Eline ook vriendinnen worden met Mila. Samen maken ze Briljante Plannen, ‘simpele’ plannen als een boekpresentatie houden, maar ook gevaarlijke dingen, zoals kamperen in de Verboden Duinen. Helaas loopt alles anders – en met alles bedoel ik ook écht alles.

Ik had tijdens het lezen van het boek een beetje een brok in mijn keel. Dit kwam vooral vanwege Mila. Mila is namelijk ongelooflijk stoer, maar haar gedrag is meer een masker dat ze opzet vanwege haar moeder. Zo wil Mila niemand tot last zijn, dus wanneer Nannie valt en pijn heeft aan zijn voet, zegt Mila dat hij niet moet zeuren, dan heeft niemand last van hen. Later blijkt Nannies voet gebroken te zijn. Vanuit een soort natuurlijke en kinderlijke intiutie weet Mila wat ze wel moet doen en wat juist niet. Kinderen hebben feilloos door wanneer er iets niet in de haak is, zelfs als ze Nannie heten en pas 8 jaar zijn. Dat vond ik misschien wel het allerknapst: de ‘voelsprieten’ van Mila en Nannie.

Dit verhaal loopt niet goed af, maar ook niet slecht. Het loopt gewoon af, en tegelijk begint het pas op het einde. Dit is geen spoiler, dit is gewoon een feit. Ik had graag een happy end gezien, maar dat is er niet, hoewel het einde ook niet niet-happy is. Ik was er hoe dan ook stil van. Ik heb ongelooflijk te doen met alle Mila’s in de wereld, kinderen die slachtoffer worden van een situatie waar zij niks aan kunnen doen. Ik heb ook te doen met alle ouders die vreselijk hard hun best doen, maar bij wie het toch niet lukt.
Dit is een prachtig kinderboek – en tegelijk is het geen kinderboek. Het is eigenlijk gewoon een boek dat iedereen vanaf een jaar of 10 moet lezen. Doe dat dus ook.