Over de waarde van hazen en ander wild leven

De wereld van een vrouw werkzaam in internationale politiek en diplomatie, wordt dankzij corona ineens een stuk kleiner. Plotseling werkt ze vanuit huis, een net verbouwde cottage op het Engelse platteland. En op een van haar wandelingen treft ze een pulsterling aan, een net geboren haasje, waarvan de moeder is verdwenen, waarschijnlijk dood.

Na enige aarzeling neemt Chloé het haasje mee, ze voedt het, bouwt er een band mee op. Het levensritme van Chloé wordt volledig op z'n kop gezet. Ze leest alles wat los en vast zit over hazen en leert vooral veel door zorgvuldige observatie. De realiteit van hazen blijkt anders dan de mythen en verhalen suggereren.

Hazen zijn vooral wilde wezens die zich niet laten temmen. Letterlijk: stop je ze in een kooi, dan sterven ze. Omdat ze zich doorwerpen tegen de omheining, of omdat hun hart de stress van gevangenschap niet aankan. Maar laat je ze vrij en in hun waarde, dan blijkt er een mooi contact, vertrouwen en respect mogelijk. De haas brengt zelfs haar nakomelingen bij Chloé.

De schrijver (Chloé) beseft steeds meer hoe destructief de mens is voor hazen en andere wilde dieren. Ons streven naar efficiëntie en de nadruk op doelgerichtheid richten veel schade aan. Er is steeds minder ruimte voor wild leven; landbouwmachines vermoorden veel hazen, vogels en andere dieren.

Chloé onderneemt stappen om haar directe omgeving wildvriendelijker te maken. Delen van haar tuin laat ze voortaan bijvoorbeeld ongemoeid, en ze beweegt een aantal boeren in de buurt tot het aanleggen van stroken langs hun akkers waar wilde planten groeien en waar geen landbouwmachines komen.

Langzamerhand beseft de schrijver dat ook hazen en andere wilde dieren, maar ook planten, elk een rijk leven vertegenwoordigen. Ze hebben een gevoelsleven, ze kunnen communiceren, hechten zich aan plekken en andere wezens. Van mensen wordt wel gezegd dat met hun sterven, een kosmos aan dromen, herinneringen, ideeën en connecties verloren gaat. Zoiets geldt natuurlijk ook voor andere dieren, en plantensoorten. Dat dat besef steeds meer doordringt geeft mij hoop. Dat besef ontvouwde zich in de schrijver van Raising Hare, en dat haar boek een bestseller is geeft aan dat veel meer mensen zoeken naar manieren om anders te leven, vorm te geven aan meer dan efficiëntie en doelgerichtheid alleen. Misschien, heel misschien hoeft niet eerst alles op aarde kapot voor we tot inkeer komen. Niet alleen op stille momenten in het holst van de nacht, maar in ons dagelijks handelen en in de structuren van onze samenleving.