Smaken verschillen.

Ik mag graag verschillende genres lezen omdat je dan af en toe aangenaam wordt verrast.
Helaas viel dit uitstapje buiten mijn comfortzone me toch wel een beetje tegen.

Hoofdpersoon van deze roman, de tachtigjarige Mark Verviers, heeft zo zijn twijfels over ons
steeds langer durende bestaan. Met zeven andere oude mannen heeft hij een
appartementencomplex betrokken, maar hij verafschuwt de leegte in zijn huidige bestaan.
Ook neemt hij de zorg voor zijn pasgeboren kleindochter op zich. Hij draagt haar ondanks
zijn hernia in een draagzak op de borst. Hij vraagt zich af wat de zin is van het leven en
vertelt haar over zijn eigen geschiedenis, in dagboekvorm.

Het hele verhaal ademt een gevoel van depressie uit. Het kwam op mij over als één en al kommer en kwel. Ik
kon geen medeleven of sympathie voor de man opbrengen. Het trauma wat de oude man
ogenschijnlijk heeft komt voor mij niet duidelijk genoeg naar voren. De reden hiervan zou de
onsamenhangende en chaotische manier van vertellen kunnen zijn. En dat is jammer want
de roman heeft in de basis (oude man vertelt over zijn leven aan kleindochter) wel genoeg
potentie om ongeacht wie te kunnen boeien.