Mag echte liefde menselijk zijn ...

Het tienermeisje Julia doet er alles aan om zich volgens de normen en waarden van haar streng christelijke ouders te ontwikkelen tot een zelfstandige vrouw, die in haar eigen kracht wil groeien en bloeien. Helaas krijgt liefde hierdoor een andere betekenis dan wat haar hart haar ingeeft. Zij voelt zich schuldig over haar gezonde verlangen dat haar gelukkig maakt, maar het mag niet. Zij moet kiezen tussen de “veiligheid” van haar ouderlijk huis of de “onveilige” werkelijkheid van haar hart.

Met alle respect voor het christelijke geloof, en zelf niet behorend tot een christelijke gemeente, heb ik met stijgende verbazing en frustratie gelezen hoe een gezond, stralend meisje tot geestelijk en lichamelijk verval komt en van daaruit een beslissing neemt, die haar nog meer doet lijden.

" Ach kindje, dat met die Anthony was geen echte liefde’ probeerde moeder me onhandig te troosten. Liefde is veel mooier dan wat jij nu hebt meegemaakt. Echte liefde is onvoorwaardelijk en alleen op de ander gericht. Als je dat nog eens mag meemaken, dan verlang je nooit meer terug naar deze tijd."

" Zo moest ik Anthony leren vergeten, want er was vast iets beters voor mij weggelegd."

Het boek is soepel geschreven en leest gemakkelijk, waardoor het schrijnende thema in een setting uit de jaren 80/90 goed voelbaar wordt gemaakt. De proloog heeft direct een spanningsboog, die noopt tot doorlezen. De epiloog had wat mij betreft duidelijker kunnen zijn, waarbij de problematiek van Martin meer uitgediept had kunnen worden, als een bevestiging voor de waarschuwing van haar hart.

Het open einde is mooi en vraagt om een vervolg dat ik graag zou willen lezen.