Losse vlodders

Het begin van het boek is zo hoopgevend! Een jonge vrouw die zich achtervolgt voelt, een eenzame weg, een mysterieuze man … Maar helaas is de rest van het boek niet met dezelfde spanning beladen. In plaats daarvan is het een touwtje waar allerlei losse vlodders aan geregen zijn. Hierbij is de verhaallijn van Lindsay, die Hope gevonden heeft na haar ongeluk en nu Hope’s beste vriendin is en naar haar op zoek gaat het touwtje en worden de vlodders gevormd door andere personages die soms nauwelijks uitgewerkt worden en plotwendingen die best redelijk zijn, maar niet op een prettige wijze in het boek verwerkt zijn. Daardoor vallen de plotwendingen in het niets en weten ze alleen maar opgetrokken wenkbrauwen en teleurstelling op te roepen. Het is alsof Burke koudwatervrees heeft en steeds als er een hint komt voor een spanningopwekkende wending, ze zich terugtrekt en de lezer drie stappen terug moet zetten om de richting op te pakken die Burke is ingeslagen.

Pogingen om de lezer op het verkeerde bene te zetten zitten er dus volop in, maar dit is frustrerend in plaats van opwindend en dat is heel jammer. De individuele elementen, de vlodders, zijn namelijk over het algemeen redelijk bedacht en met wat anders rijgen op het touwtje had het een veel beter verhaal kunnen zijn. Ik kom dan ook niet verder dan een waardering van twee sterren.