“Beladen” boek

Met name de laatste drie hoofdstukken waren mij te lang. Het taalgebruik begint dan een beetje te irriteren.

De auteur verhaalt in een persoonlijk memoir over haar moeizame huwelijk met een zwaarmoedige man die ze A noemt.
Haar onafhankelijkheid boezemde hem angst in, met name verlatingsangst. Hoe meer haar carrière floreerde, hoe meer hij zich in zichzelf terugtrok en voor haar onbereikbaar werd. Een knellende houding van A en dito ontstane situatie voor de auteur en exact dat soort situaties doen je als lezer verwonderen over haar drijfveren tóch in dit huwelijk te blijven.

Op een gegeven moment is de dood voor A gezien een fysieke ziekte onafwendbaar en tekenen zijn mentale problemen zich nog scherper af in het huis. Hij sluit zich af net zoals hij dat deed na zijn pensioen. Is vooral boos en volhard daar nogal in. Wil niks regelen mbt zijn nalatenschap. Een nalatenschap voor auteur die in de tegenwoordige tijd lijkt te bestaan uit het alsnog, tegen beter weten in, willen doorgronden van A wiens houding zelfs in de dood het huis nog beladener lijkt te maken…