Een stem die het zwijgen niet opgelegd kon worden

Ik heb het boek Ik was twaalf en ik fietste naar school van Sabine Dardenne gelezen. Ik heb dit boek gekozen omdat Rhune het boek eerder al heeft gelezen en ze het een goed boek vond. Toch was ik eerst sceptisch. Kun je 221 pagina’s over eenzelfde ontvoering schrijven zonder dat het saai wordt? Toen ik begon te lezen viel het meteen op dat dit een zwaar boek met veel emoties zou worden.
Voor Sabine haar verhaal vertelt geeft ze heel duidelijk haar doel aan; “ik wil dit verhaal vertellen, in de hoop dat de mensen in de toekomst niet langer ‘raar’ naar me kijken en dat niemand me meer vragen stelt. Maar als iets me de moed heeft gegeven verslag te doen van mijn lijdensweg, dan is het wel de hoop dat hierna geen enkele rechter nog pedofielen halverwege hun straf vrijlaat vanwege ‘goed gedrag’ zonder verdere voorzorgsmaatregelen.”
Het verhaal zelf gaat over de serie moordenaar en serieverkrachter Mark Dutroux die samen met handlangers meisjes ontvoerden en gevangenhield op verschillende plaatsen. Het was dinsdag 28 mei 1996 wanneer ze op de weg naar school van haar fiets gesleurd werd door een man. Deze man bleek Marc Dutroux te zijn die haar drogeerde en opsloot in zijn geheime kelder. Deze werd geblokkeerd door een zware muur wat ontsnappen bijna onmogelijk maakte. Sabine beschrijft de misbruiken niet in detail en verwijst er enkel naar als “zijn gedoe”. De enige houvast en hoop die ze had was haar schoolkalender, die ze gelukkig mocht bijhouden en alle gebeurtenissen in bijhield. Uiteindelijk vertelt ze ook over de dag dat ze bevrijd werd en het proces.
Het boek is bedoeld voor een breed publiek. Haar schrijfstijl is meeslepend en heel emotioneel. Je voelt haar gevoelens in elk woord dat ze neergepend heeft. Wat dit boek zo bijzonder maakt is hoe open Sabine is over haar ervaring, wat zeer veel moed vraagt. Je leert over de psychologische schade die een ontvoering zoals deze met zich kan meebrengen. Ondanks dat het een zwaar thema was, viel het boek makkelijk te lezen. Het voelde hierdoor niet als schooltaak, maar als iets dat ik wou lezen, een oprechte getuigenis van een moedig, sterk meisje dat Marc Dutroux niet klein kreeg.
Hoewel ik eerst sceptisch was, heeft het boek me veel bijgebracht. Ik vond het een indrukwekkend verhaal dat ik niet meer los kon laten eens ik was begonnen. Ik hing echt aan de lippen van Sabine van het eerste woord tot het laatste punt. Tijdens het lezen voelde ik alle emoties, ik heb gehuild , geglimlacht om Sabines moed en hoop om toch door te zetten. Ik zou alles doen om het boek terug opnieuw voor de eerste keer te kunnen lezen.
Ik vond het boek dus zeker een aanrader, en vooral als je houdt van waargebeurde verhalen. Je zult de wereld op een andere manier gaan bekijken, en vooral dankbaar zijn voor het leven dat jij kunt lijden.