Prachtig taalgebruik, emotioneel intens en blikverruimend.

Korte hoofdstukken die doen denken aan gedichten, maar dan zonder rijm en met een duidelijke verhaallijn. Denk aan weinig tekst, inspringingen, witregels en afbrekingen van regels op onnatuurlijke plekken.

De vrije versvorm combineert perfect met de zwaarte van het verhaal. Allison groeit op met een kleinerende en aggressieve vader. Nadat de vriendin van haar vader vertrekt, wordt het geweld te heftig. Allison loopt weg. Ze ontmoet Marly, een dementerende, bejaarde vrouw die nog zelfstandig woont. Tussen hen ontstaat een onroerende band die mij zowel een glimlach als een traan bracht.

Als lezer krijg je inzicht in wat het opgroeien in een onveilige omgeving met Allison heeft gedaan. Ze heeft bijvoorbeeld het gevoel niet te bestaan en zoekt de oorzaak van haar vaders handelen bij zichzelf in plaats van bij hem. Dit was blikverruimend.

Het poëtische taalgebruik van Crossan is waanzinnig mooi en was bijna als een troost voor de moeilijkheden van Allison en Marly. Het taalgebruik is daarnaast erg beeldend. Hierdoor maken de gebeurtenissen en de herinneringen van Allison nog meer indruk.

Het einde was vlak en daarmee een contrast ten opzichte van de rest van het verhaal.