Soms begint het met een pratende schildpad..

We volgen Elvis: “Vis” een meisje dat altijd voor anderen zorgt. Ze cijfert zichzelf weg, omdat ze diep vanbinnen gelooft dat ze niet genoeg is. Thuis draagt ze verantwoordelijkheden die veel te groot zijn voor haar leeftijd. Ze houdt alles draaiende. Ze blijft sterk. Ze zegt niets.

Tot ze op een dag bij het grofvuil een schildpad vindt.
Ze noemt hem Simon.
En Simon… kan met haar praten.

Alleen Vis kan hem horen.
En wat hij zegt, is niet groots of magisch; het is juist simpel. Rustig. Vanuit een soort schildpaddenlogica kijkt hij naar de wereld. Hij relativeert. Hij stelt vragen. Hij laat haar nadenken. Soms maakt hij dingen lichter. Soms confronteert hij haar precies op het juiste moment.

Door Simon krijgt Vis voor het eerst een plek waar ze eerlijk kan zijn over wat ze voelt.

En dan is er Sid, de nieuwe buurjongen. Hij ziet haar. Langzaam, heel voorzichtig, begint Vis uit haar schulp te kruipen. ‍

Wat ik ook zó sterk vind gedaan:
Tussen de hoofdstukken door zie je Google-zoekopdrachten. Alsof je letterlijk in het hoofd van Elvis meekijkt. Haar gedachtenspinsels. Haar angsten. Haar vragen.

Daardoor krijg je al voorzichtig een idee van wat er misschien gaat komen…
maar pas achteraf leg je de puzzelstukjes echt in elkaar en begrijp je waarom ze juist díe dingen opzocht.
Dat is zó slim opgebouwd. Echt heel mooi gedaan.

Dit boek is indringend, omdat haar eenzaamheid en verantwoordelijkheidsgevoel zó echt voelen. Maar het is niet alleen zwaar. Door Simon, door Sid en door kleine warme momenten zit er ook lucht en hoop in.

Het is een verhaal over te vroeg volwassen moeten zijn.
Maar ook over ontdekken dat je het niet alleen hoeft te doen.

Wat dit boek zo bijzonder maakt, is hoe levensecht alles voelt. De eenzaamheid spat van de pagina’s. Haar verantwoordelijkheidsgevoel. Haar twijfel. Maar ook de kleine momenten van warmte en humor. ‍

Het is een indringend verhaal over opgroeien met te grote zorgen.
Over jezelf kleiner maken.
En over ontdekken dat je het niet alleen hoeft te dragen.

En misschien is dat wel de mooiste boodschap: Je mag je schild afleggen. Er zijn mensen die naast je willen staan.

En soms… begint dat met een pratende schildpad.