de poëtische avonturen van Madoc

‘Willem die Madoc maakte’ is de beroemde beginzin uit het middeleeuwse verhaal Van de vos Reynaerde. Wie was deze Willem en wie was Madoc? Tot nog toe een vraag zonder antwoord. Nico Dros geeft hier echter een fictief antwoord op. ‘Willem die Madoc maakte’ vertelt het verhaal van mediëvist Willem de Reuvere die op zijn beurt het verhaal van de middeleeuwse Madoc vertelt. Madoc, die als kleine jongen aanspoelde zonder zijn afkomst te weten, groeit op in een klooster bij Brugge waar hij zijn schrijftalent ontdekt. Als volwassen man wordt hij ridder bij graaf Hincmar, wiens vrouw een bijzonder plekje in zijn hart krijgt. Hij ontpopt zich als agnost en schrijver, wat een gevaarlijke combinatie blijkt.

In prachtige zinnen zien we Madoc opgroeien en via omzwervingen man worden. De taal is poëtisch en doorspekt van beeldspraak. Dat is prachtig om te lezen, maar zorgt er wel voor dat je niet even tussendoor een bladzijde moet lezen, maar bij elke zin je hoofd er bij moet houden. Het personage Madoc maakt van alles mee. We zien hem duelleren, vluchten voor zijn leven en het recht in eigen hand nemen, maar doordringen in zijn gedachtes lukt niet. Wat houdt hem nou echt bezig? Wie is hij nu echt? Madoc blijft een flat character. Is dat erg? Welnee! Het boek is avontuurlijk, meeslepend, mooi geschreven en geeft een historisch inkijkje. Wat mij betreft is het continu wisselende perspectief een minpunt. Dit heeft helemaal geen meerwaarde en doet vooral afbreuk aan het geheel. Misschien is dit ook wel de reden dat Madoc niet echt tot leven komt.

Kortom, de vertellende mediëvist Willem de Reuvere vormt een misbaar kader van het boek, met daarbinnen een prachtig historisch verhaal.