Dank Lale!

Dapper boek! Het boek begint erg boos, maar al lezende wordt steeds duidelijker waar deze boosheid vandaan komt. Des te knapper om zo’n boek te kunnen schrijven.
En interessant dat zelfs ik als witte Nederlandse man hier herkenning uit haal. Het kind als verlengde arm van diens ouders, geen recht op eigen ideeën, gevoelens en wensen, en eindeloos verantwoordelijk voor hun lijden en verplicht tot onuitputtelijke dankbaarheid.

Soms
Is uit elkaar gaan
De enige manier
Om iemand lief te hebben

Dank Lale!